Intiem

Geïnspireerd op voorgaande teksten en puur vanuit mijn eigen gevoel en nieuwschierigheid.

WAAR,..

...over ik ga, waarover mijn werk gaat, waarover het gaat?

.. en ik zie licht, wit licht en nevelslierten die opzij schuiven.

en vanachter die nevelslierten een figuur, een mevrouw, een mooie dikke kwabbige mevrouw.

het is mijn moeder, mijn moeder die mij roept.

ze spreekt mij toe vanuit hemelse dreven.

kom maar hier kleine jonge

zegt ze

kom maar hier, leg je hoofd maar in mijn schoot, ik zal pleisters plakken waar je gesneden bent en ik zal de dieren uit je haren halen

en dan doe ik dat dan ik leg mijn hoofd in haar schoot en dan aait ze mij en zegt ze

dat ik rust mag zijn.

dat ik niet meer moet hopen, dat ik niet meer moet proberen.

het helpt toch niet.

ge zijt helemaal alleen, zoals iedereen altijd en overal alleen is in alle talen.

ge zijt bloot en weerloos.

ge zijt gemaakt van dun papier, een windvlaag en ge vliegt omver.

het is niet dat de anderen u niet willen helpen, het is dat ze zelf gemaakt zijn van dun papier.

een scheurtje en ze scheuren.

en ge kijkt naar mij en ge ziet uzelf staan en ge zegt tegen uzelf wat ge altijd al geweten hebt, dat uw pijn voor u alleen is. niemand anders kan d’r aan, niemand heeft er weet van.

en dat is goed zo.

zo zijn we vrienden

dat soort vrienden zijn we.

we proberen niet, hopen niet, we kijken.

we kijken elkaar aan en we zeggen ‘kom leg uw pijn maar hier bij mij.

het zal geen grammetje helpen.

kom leg uw hoofd in mijn schoot, dat ik u aai, dat ik u zeg dat ge van geluk moogt spreken dat ge niets betekent.

kom dichterbij, kom.

ik heb u niks te bieden.

kom vertel mij u verhaal.

ik beloof, ik zal er niks van snappen.

kom leg u in een bolleke aan mijn voeten.

ik zal een lied zingen voor u

over niks..

(Wim Helsen)

Meer inhoud, vanuit mijn gevoel geschreven

Ik zag de witte regen door mijn raam en vroeg me af of jij het ook zag. De witte vlokken stierven op de stenen van de stoep, verdwenen zoals jij die deur uit ging. Toch een natte druppel op die tegel. Je bent er nog, ik kan je voelen. Ik voel je in mijn vingers en ben gaan schrijven. Nu kan ik je lezen en ben je altijd een beetje meer bij mij.

(Joyce)

Het landschap rond de linge is wit van vorst en mijn hart vult zich met een gevoel van rust. De trein vertraagt alsof we allemaal even moeten kijken en ik mis jou naast me. Het water kabbelt in de nog laag staande ochtendzon en ik bedenk me hoe mooi jij bent in dit licht. Wit benevelde landerijen en boomgaarden gaan steeds sneller voorbij. De reis gaat voort en ik ben elke letter iets verder weg van jou. Ik kijk op van mijn scherm en zie de ochtendzon over industrie en bovenleiding. Je bent er nog en gelukkig heel dichtbij..

(Joyce)

Ik zal je dragen waar je heen wilt lief.

Totdat ook ik niet meer kan en we de dagen noodgedwongen samen in bed moeten doorbrengen.

(Joyce)

Tussen stille lakens ontwaakt mijn hoofd

Gewoon op mijn eigen kussens

Op het moment dat ik mijn ogen open weet ik dat de roes die ik in mijn lijf voel, onterecht

Veel meer van gisteren dan van vandaag

Jij ontbreekt, ik herken je geur niet meer in mijn pyjama

Je bent zoals lang geweest

Opgaan in mijn fantasie

Die fantasie zal ik met me meedragen

Als ik mijn eigen thee zet bijvoorbeeld

Of dadelijk vanaf koude tegels het chloorwater in glijd

Het zij zo

Fijn om je bij me te dragen

(Joyce)

Alvast het eindresultaat: 'De luchtballon' HN11

1. 'ieder mens is de kapitein van zijn ziel'
2. zesde verdieping..
3. 'de dood is slechts een verplaatsing van individualiteit'
4. Arrivederci Loser!
5. Belangrijk element v/d vormgeving